Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Τα παιδιά της Θεσσαλονίκης

Παρέα με την Άρτεμη, το Δημοσθένη, τον Βασίλη και τον Περικλή πρέπει να το απέκτησα αυτό το κουσούρι. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που διάλεξα το πρώτο βιβλίο του Μπερνάρ Λεντερίκ από τα ράφια μιας δανειστικής βιβλιοθήκης. Τρία είναι στο σύνολο, μα νομίζω πως το πρώτο είναι το πιο όμορφο, μια και περιέχει τα πρώτα χρόνια των παιδιών στη Θεσσαλονίκη του 1881.



Πάντα σκεφτόμουν ότι πρέπει να τα αγοράσω αυτά τα βιβλία κάποια στιγμή, μα ακόμα δεν έτυχε. Είναι από αυτά τα “θα” που περιμένουν στη λίστα μαζί με άλλα.

Μαζί με αυτά τα τέσσερα παιδιά ταξίδεψα για πρώτη φορά στην παλιά πόλη. Κι έμοιαζε στα μάτια μου τότε, σαν ένας μαγικός καθρέφτης μέσα από τον οποίο μπορούσα να δω το παρελθόν. Έφτιαχνα τις εικόνες της πόλης μου μέσα από τις λέξεις του Μπερνάρ Λεντερίκ και προσπαθούσα να βρω τα ίχνη τους στο σήμερα. Όχι με ιδιαίτερη επιτυχία πάντοτε. Η πόλη έχει αλλάξει, αλλάζει και θα συνεχίσει να αλλάζει.

Κι όπως έψαχνα διάφορα σχετικά με την Χαμιντιέ ή Χαμιδιέ αν το προτιμάτε, η οποία πήρε το ονοματάκι αυτό λόγω του Abdul Hamid, πέτυχα κι ένα σχετικό κείμενο σε κάποιο blog:

Ως τα 1890 στη θέση του δρόμου υπήρχε ένας χείμαρρος, που ακολουθούσε την πορεία του ανατολικού βυζαντινού τείχους έως το Λευκό Πύργο και τη θάλασσα. Στο πλαίσιο των εκτεταμένων έργων εκσυγχρονισμού της Θεσσαλονίκης, η σουλτανική κυβέρνηση αποφάσισε να κατεδαφιστεί το ανατολικό τείχος και να μπαζωθεί το ρέμα.

Δημιουργήθηκε λοιπόν ένας κάθετος δρόμος, που ξεκινούσε από την Ευαγγελίστρια και έφτανε, ύστερα από την παρεμβολή της πλατείας Συντριβανίου, μέχρι την παραλία.

Κι ίσως να φαίνεται αστείο που προσπαθώ να συνδυάσω τις λέξεις για να ενώσω το παρελθόν με το παρόν, αλλά στη δική μου σκέψη μοιάζει με μονόδρομο. Δε μπορώ να κρίνω το παρελθόν της πόλης μου με τα δεδομένα του σήμερα. Δεν υπήρχαν τότε.
Όπως δεν υπήρχε και η Χαμιντιέ, ή η Εθνικής Αμύνης αν το προτιμάτε, όταν έπαιζαν οι τέσσερις φίλοι μας στους δρόμους της παλιάς Θεσσαλονίκης.

3 σχόλια:

abravanel είπε...

Για την ακρίβεια υπάρχει ακόμα, ελάχιστα μέτρα κάτω απο την επιφάνεια.

Εχω την εντύπωση μάλιστα οτι στο βάθος φαίνεται η νεκρούπολη αλλά δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν ξέρω παλιά που ήταν το συντριβάνι.

Το βιβλίο πώς ονομάζεται;

magica είπε...

Το όνομα του πρώτου βιβλίου της σειράς είναι “Τα παιδιά της Θεσσαλονίκης”

katerina είπε...

Είναι φοβερή τριλογία, διαβάστε το

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha