Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Κι ύστερα ανακάλυψαν πως είσαι άνθρωπος

Που μπορεί να χαίρεται, να δημιουργεί, να στεναχωρεί και να στεναχωριέται. Άνθρωπος που μπορεί να επιβραβεύει ή να ουρλιάζει από νεύρα όταν έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες ηλίθιες καταστάσεις.

Άνθρωπος που μπορεί να αγαπάει ή να πονάει.

Λίγο πριν, είχαν ανακαλύψει καταλόγους με νούμερα. Κάθε άνθρωπος και ένα νούμερο. Άλλοτε μεγάλο και άλλοτε μικρό. Και προσπαθούσαν να αξιολογήσουν τους ανθρώπους σαν νούμερα. Ψυχρά κι αδιάφορα όπως θα το περίμενε κανείς στα πλαίσια της στατιστικής. Κάπου εκεί νομίζω, ξέχασαν πως πίσω από τα νούμερα υπάρχουν ανθρώπινες ανάσες.

Και είναι ύστερα εκείνες οι στιγμές που οι ανάσες πνίγονται στο λαιμό. Και θέλεις να τις απελευθερώσεις. Μα σκέφτεσαι εκείνους που με μάτι αυστηρό βλέπουν μοναχά τα νούμερα ξεχνώντας τις ανθρώπινες ανάσες.

Θαρρείς κι αυτός ο κόσμος μοιάζει με γυαλιστερό, όμορφα αμπαλαρισμένο δώρο σε βιτρίνα ακριβού καταστήματος. Εξετάζουν τη συσκευασία του κάθε τόσο. Ψάχνουν να βρούνε γρατσουνιές οι οποίες μέσα από μαθηματικές πολύπλοκες εξισώσεις θα μπορούσαν να επιδράσουν θετικά ή αρνητικά τα στατιστικά νούμερα.

Θα μπορούσες ίσως, να μετουσιώσεις αυτές τις ανάσες που σε πνίγουν σε λογοτεχνική γραφή. Να γράφεις αδιάφορα σε τρίτο πρόσωπο διαχωρίζοντας τη γραφή από την ανάσα σου. Θα μπορούσες ακόμα να γράφεις μόνο ότι θέλουν να διαβάσουν κατά τον έλεγχο.

Μα ξέρεις, τότε θα είχες χάσει την ουσία… θα είχες γίνει αριθμός… χωρίς ανάσες…

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha