Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Στο σούπερ μάρκετ με τεφτέρι

Χθες έζησα μια κωμικοτραγική κατάσταση σε σουπερ μάρκετ της περιοχής μου, που αξίζει να την αναφέρω αλλά και να μας βάλει σε προβληματισμούς. Για να μπορέσετε όμως να καταλάβετε τι ακριβώς έχει γίνει, πρέπει να σας αναφέρω πως συμμετέχω σε μια έρευνα που αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε κάποιοι bloggers, για να δούμε τις τιμές διαφόρων προϊόντων σε πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πήρα λοιπόν κι εγώ το τεφτέρι μου, στο οποίο είχα σημειώσει μια συγκεκριμένη λίστα προϊόντων και πήγα στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Στην αρχή έπαθα ένα μικρό πολιτισμικό σοκ όταν κατέγραφα τις τιμές των λαχανικών και των φρούτων. Έψαχνα να βρω κάτι ελληνικό και δε τα κατάφερνα.

Ντομάτες από το Βέλγιο, λεμόνια από τη Βραζιλία, πατάτες από την Αίγυπτο, μήλα από τη Χιλή κλπ.
Στο τέλος κατάφερα να ανακαλύψω τις πράσινες πιπεριές της Ημαθίας και μου ήρθε η διάθεση να υψώσω τη γαλανόλευκη δίπλα στις πιπεριές. Ταυτόχρονα προσπαθούσα ανεπιτυχώς να υπολογίσω πόσα χιλιόμετρα έχουν διανύσει τα “ολόφρεσκα” φρούτα και λαχανικά μέχρι να βρεθούν στο πιάτο μου κι αν έχουν καταφέρει να επιβιώσουν κάποιες βιταμίνες ανάμεσα στις χημικές ουσίες.

Προσπέρασα τα λαχανικά βυθισμένη στις σκέψεις μου και έψαχνα τα προϊόντα που έπρεπε να καταγράψω. Φυσικά από τη στιγμή που το σουπερ μάρκετ μου ήταν γνώριμο, ήξερα σε ποια ράφια θα έπρεπε να ψάξω ώστε να τελειώνω στα γρήγορα.

Αντιλήφθηκα κάποια στιγμή να με πλευρίζουν μερικές κοπελιές του σουπερ μάρκετ που όλως τυχαίως είχαν δουλειά δίπλα μου αλλά δεν έδωσα σημασία και συνέχισα την καταγραφή.
Κι εκεί που προσπαθούσα να διακρίνω την τιμή του στραγγιστού γιαουρτιού στο ψυγείο, η οποία δεν ήταν ορατή μια και είχε ένα άλλο ψυγείο από δίπλα που την έκρυβε, μου την έπεσε η προϊσταμένη του σούπερ μάρκετ, η οποία ήρθε να μου ζητήσει το λόγο.

Ακολούθησε ένας τελείως ηλίθιος διάλογος που πολύ θα ήθελα να είχα καταγράψει με μια κάμερα. Στο περίπου ήταν κάπως έτσι…

Από που είστε να με ρωτάει, από πουθενά να της λέω εγώ.

Και γιατί καταγράφετε τις τιμές να με ρωτάει. Γιατί απαγορεύεται; να την ρωτάω εγώ.

Ποιος σας στέλνει να με ρωτάει. Κανένας να της απαντάω.

Γιατί δεν ήρθατε στη διεύθυνση να μου λέει. Και γιατί να έρθω να της λέω με τη σειρά μου.

Για να πάρετε άδεια να μου λέει. Για ποιο πράγμα να πάρω άδεια να της λέω εγώ.

Για να καταγράψετε τις τιμές θα πρέπει να έχετε άδεια. Για ποιο λόγο θα πρέπει να έχω άδεια;

Γενικά χρειάστηκε να αναφέρω πάνω από 5 φορές πως δεν είμαι από κάποια εταιρία και άλλες τόσες να τη ρωτάω αν απαγορεύεται να καταγράφει ένας καταναλωτής τις τιμές των προϊόντων. Νομίζω πως ήταν από τις πιο ηλίθιες συζητήσεις που έχω κάνει στη ζωή μου και με το ζόρι διατηρούσα μια σχετική σοβαρότητα και δε ξέσπασα σε γέλια μέχρι να με αφήσει στην ησυχία μου.

Όταν μάλιστα της ανέφερα πως είμαι κάτοικος της περιοχής και πελάτισσα του σούπερ μάρκετ προσπάθησε να με διαψεύσει λέγοντας πως δε με έχει ξαναδεί ποτέ εκεί.

Για να πω την αλήθεια, δε περίμενα με τίποτα πως θα ζούσα μια τέτοια κατάσταση όταν μπήκα στο σούπερ μάρκετ. Το να καταγράφει και να ελέγχει τις τιμές ένας καταναλωτής όχι απλά δεν απαγορεύεται αλλά επιβάλεται και θα έπρεπε να το κάνουμε όλοι μας συχνά. Και το κάνουμε ίσως, αλλά στο σπίτι μας κοιτώντας τις αποδείξεις μας αφού έχουμε ήδη ψωνίσει.

Μήπως είναι καιρός όμως να αρχίσουμε να το κάνουμε πιο φανερά; μπροστά τους; Με το τεφτέρι στο χέρι όπως έτυχε να το κάνω εγώ; Μήπως είναι καιρός ν’ αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως οι καταναλωτές δεν είναι τυφλοί και ηλίθιοι;

Δημοσιεύτηκε από τη magica στις 3.06.2008

Μούτζα η ελληνική

Τη γνώση πως το παράσημο της ανοιχτής παλάμης είναι καθαρά ελληνικό, την απέκτησα από τα παιδικά μου χρόνια λόγω μιας ιστορίας του πατέρα μου.

Μετανάστης εις την Γερμανία, έτυχε να μουτζώσει μέσα από το αυτοκίνητο του κάποιον, που αργότερα κατάλαβε πως ήταν αστυνομικός. Φυσικά ωσάν Έλληνας, κατάφερε να πείσει τον Γερμανό αστυνομικό πως η χειρονομία αυτή σήμαινε κάτι σαν “ευχαριστώ” και να την βγάλει καθαρή.

Όπως καταλαβαίνετε η μικρή αυτή ιστοριούλα, είχε καταντήσει κάτι σαν ανέκδοτο στην οικογένεια μου για πολλά χρόνια.

Λέγεται πως ξεκίνησε από την εποχή της βυζαντινής αυτοκρατορίας όταν σε μικρά παραπτώματα ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο.

Η εξήγηση αυτή, δε με αφήνει ιδιαίτερα ευχαριστημένη διότι θεωρώ πως αν ήταν αυτή η προέλευση της μού(ν)τζας, θα ήταν διαδεδομένη και εκτός Ελλάδας. Κάτι, που δε συμβαίνει από όσο γνωρίζω.
Σε κάποια μέρη των Δωδεκανήσων χρησιμοποιούν τη φράση “Μούτζες και στάχτες πάνω σου” ως μεγάλη κατάρα. Φαντάζομαι πως αν ήθελα να καταραστώ κάποιον, δε θα είχα στο μυαλό μου τη διαπόμπευση επί Βυζαντίου ως τιμωρία για μικρά παραπτώματα.

Το μούτζωμα ως ανάθεμα χρησιμοποιείται σε διάφορες περιοχές της χώρας. Σε κάποιες ως μέσο προφύλαξης για το μάτιασμα, σε άλλες πάλι μούτζωναν το νεκρό για να πάρει όλα τα κακά μαζί του στον άλλο κόσμο.

Στη Βίκιπαιδεια γίνεται αναφορά και για μια άποψη (που δεν έχει επικρατήσει όπως γράφει και εκεί), όπου υπήρχε μια χειρονομία αντίστοιχη της μούτζας στα Ελευσίνια μυστήρια, συνοδευόμενη από κατάρες που απευθυνόταν προς το κακό και τον εχθρό.

Χθες διάβαζα ένα βιβλίο στο οποίο ανέφερε πως η μούτζα ως χειρονομία, είναι αρχαιοελληνικό κατάλοιπο και τα ανοιχτά δάχτυλα έχουν σχέση με τις ακτίνες του Θεού Ήλιου. Μέσω αυτής της χειρονομίας ο θιγμένος στέλνει στο ανάθεμα αυτόν που τον έβλαψε με τη βοήθεια του Θεού Ήλιου.
Ενδιαφέρον έχει και μια μικρή ιστορία από τη Μάνη που διάβασα πριν λίγο σε ένα blog, από όπου θα κρατήσω το παρακάτω κομμάτι (τα bold δικά μου):
- Τον βλέπεις τον ξένο?
- Ναι, απαντάω.
- Σημαδεμένος από τον Θεό.
-Ορίστε, λέω, τί έχει??
- Είναι ξανθός!
- Ε και?? Η μισή Ευρώπη είναι ξανθοί βρε θείε
ΑΠΑΝΤΗΣΗ “Απ΄το Γιάννη και στο Λιο (Ηλία) μούτζα να’χουνε και οι δυο” , όπου δυο εννοούσε τους Ευρωπαίους.
Αν γνωρίζετε περισσότερα για τη μούτζα μέσα από την παράδοση, τους μύθους, την ιστορία και τη λαογραφία θα χαρώ πολύ να τα διαβάσω.

Προσωπικά δε μπορώ να δεχθώ την βυζαντινή εκδοχή, γιατί η μούτζα έχει μια μεγαλύτερη δύναμη ως χειρονομία, η οποία έχει περάσει πια στο dna μας. Θεωρώ περισσότερο πιθανή τη σχέση της με παγανιστικά κατάλοιπα.

Να προσθέσω πως δε με ενδιαφέρει τόσο η ετοιμολογία της λέξης, όσο η ίδια η χειρονομία και όσα αυτή εκφράζει.

Και επειδή η μούτζα έχει την ιστορία της, το bonus της δημοσίευσης μου έρχεται από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη
  • Εγώ σαν είδα αυτούς τους εφύλιους πολέμους, τους μούτζωσα όλους κ’ έφυγα και πήγα εις την Αίγινα οπίσου.
  • Του είπα να μου δώση αυτούς τους μιστούς να πλερώσω τους ανθρώπους και να λάβω κι’ ό,τι έδωσα. Λέγει του Παπαφλέσια, μου δίνει τους παράδες, ό,τι μο’ ‘κανε· όμως να του χαρίσω τις πιστιόλες μου, ότι τις λιμπίστη. Του παράγγειλα κ’ εγώ να του γαμήσω το κέρατο, όχι θα του δώσω τ’ άρματά μου, οπού τα ‘χω από δεκοχτώ χρονών παιδί. Τον μούτζωσα και δεν του ξαναμίλησα.

Παλιά Θεσσαλονίκη

Έχω μια μανία με τις παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης, αυτό είναι γνωστό μάλλον. Τη συγκεκριμένη δεν την είχα ξαναδεί και τη βρήκα στις φωτογραφίες που έχει ανεβάσει η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στο Flickr.



Μπορείτε να τη δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση εδώ και φυσικά να με βοηθήσετε στον εντοπισμό των δρόμων αυτών στην σημερινή Θεσσαλονίκη. Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί μεταξύ 1910 και 1915.

Η Θεσσαλονίκη του 1915 - Βίντεο

Αυτό το καλούδι το εντόπισε ο adeligia και μας έδωσε το Link στο Twitter. Το τσάκωσα με τη μία για να το μοιραστώ μαζί σας


Πατήστε στην εικόνα για να δείτε το βίντεο της Θεσσαλονίκης του 1915

κι έχει κι άλλα... 1916



1914



1947 (αυτο το βίντεο θελει αποκρυπτογράφηση περιοχών)



15/12/1947 First public meeting for United Nations Commission in Thessalonika, Greece
.


1916 Ζυθεστιατόριον - Η νίκη των Συμμάχων

Horon και κεμεντζές παίρνουν φωτιά

Fire of Anatolia το όνομα τους και είναι το μεγαλύτερο χορευτικό σύνολο της Τουρκίας με 120 χορευτές. Γενικά είναι καταπληκτικοί, ταξιδεύουν και δίνουν παραστάσεις σχεδόν σε όλο τον κόσμο, νομίζω πως έχουν έρθει και στην Ελλάδα στο παρελθόν. Αρχικά ήταν γνωστοί ως Sultans of the Dance αλλά τελικά προτίμησαν τη φωτιά της Ανατολίας.



Αν δείτε κι άλλα βιντεάκια τους στο YouTube θα διαπιστώσετε ότι αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά κεντάνε με το φολκλόρ της Τουρκίας, διαδίδουν την παράδοση τους σε όλο τον κόσμο και φυσικά προωθούν τον τουρισμό της χώρας τους.

Φυσικά τα βίντεο που επέλεξα να δείξω εγώ δεν είναι τυχαία. Ο χορός προέρχεται από τη Μαύρη Θάλασσα και την ευρύτερη περιοχή της Τραπεζούντας. Οποιαδήποτε ομοιότητα παρατηρήσετε με ποντιακούς χορούς δεν είναι συμπτωματική. Οι χορευτές στη συγκεκριμένη περίπτωση το έχουν πιάσει στο πολύ γρήγορο επίτηδες και σαφέστατα μιλάμε για Τούρκους χορευτές που χορεύουν χορούς από όλες τις περιοχές της σημερινής Τουρκίας.


Ο ίδιος χορός παρουσιάστηκε μαζί με άλλους και στη Eurovision που πραγματοποιήθηκε το 2004 στην Τουρκία. Προσωπικά δε το είχα δει τότε ώστε να το προσέξω. Ο κεμεντζές μπαίνει στο 6:50 του βίντεο που ακολουθεί και συνεχίζει μέχρι το φινάλε.

Σαφέστατα δε θεωρούμαι αυθεντία στους ποντιακούς χορούς, αλλά κατ εμέ διακρίνεται ευκολότατα η ομοιότητα.


Ένα από τα βίντεο που με μπέρδεψε είναι το παρακάτω, κυρίως γιατί δε ξέρω τι ρυθμό χορεύουν (από ποια περιοχή εννοώ) και τι σχέση έχει με την εικόνα της παναγίας και του χριστού.

Περισσότερα για αυτούς θα βρείτε στη Βικιπαίδεια και στην επίσημη ιστοσελίδα τους.

Καλέ… εδώ έχει πολλούς Λευκούς Πύργους!

Οκ ξέρω ότι ο τίτλος μοιάζει κάπως περίεργος αλλά δε θα μπορούσα να ονομάσω κάπως διαφορετικά το συγκεκριμένο κείμενο μια και αυτή ακριβώς ήταν η αυθόρμητη φράση μου όταν είδα τυχαία σε ένα βίντεο το Ρουμελί Χισάρ που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη.

Rumeli Hisari - Wikipedia
Φυσικά δεν γνώριζα την ονομασία “Ρουμελί Χισάρ” ούτε και την ύπαρξη του γενικότερα. Κι άντε τώρα να βρεις τι είναι τούτοι οι Λευκοί Πύργοι στην Τουρκία από ένα βίντεο 100 ετών. Για το ότι ήταν Λευκοί Πύργοι όμως, με ότι κι αν σημαίνει αυτό, δεν είχα ουδεμία αμφιβολία ως Σαλονικιά.

Αλλά και τι να ψάξεις; Να βάλεις στο Google το keyword “Λευκός Πύργος στην Τουρκία;” εμ δεν γίνονται αυτά αγάπη μου, θα γελάει και ο ίδιος ο Γούγλης. Και όχι τίποτα άλλο αλλά θα έσκαγα αν δεν το βρισκα μια και θεωρώ την αφεντιά μου ως ενα από τα καλύτερα ψαχτήρια εις τα διαδικτυακά μονοπάτια.

Όπου η γνώση δεν αρκεί όμως, βγαίνει σουλάτσο η τύχη. Κι αφού αρχίζω να βλέπω με τη σειρά ότι παμπάλαιο βίντεο έβρισκα για την Κωνσταντινούπολη, τρία βίντεο μετά, πέφτω ξανά πάνω στους γνώριμους Λευκούς Πύργους που όμως, αυτή τη φορά, η εικόνα ήταν από καρτ ποστάλ προφανώς και έγραφε επάνω ένα ωραιότατο Rumeli Hisar.

Γούγλης στα γρήγορα, προορισμός Wikipedia και εγέννετο φως! Οι Λευκοί Πύργοι υπάρχουν ακόμα. Φυσικά δε λέγονται Λευκοί Πύργοι αλλά δεν έχει σημασία στη συγκεκριμένη φάση, και παστουρμάς να ονομαζόταν εγώ Λευκούς Πύργους θα τους έλεγα.

Rumeli Hisari - Wikipedia
Το Ρουμελί Χισάρ λοιπόν χτίστηκε το 1451-1452 από τον Σουλτάνο Mehmed II (Μωάμεθ Β’) στην Ευρωπαϊκή πλευρά του Βόσπορου. Αποτελείται από 3 μεγάλους Λευκούς Πύργους (επιμένω στο όνομα όπως βλέπετε icon razz Καλέ... εδώ έχει πολλούς Λευκούς Πύργους! ) και κατά βάση χρησιμοποιήθηκαν όπως και ο εδώ Λευκός Πύργος (οχυρό για έλεγχο της θάλασσας, σπίτι γενίτσαρων, φυλακές ξένων κλπ). Σήμερα το Ρουμελί Χισάρ λειτουργεί ως (τι άλλο;) μουσείο και θερινός συναυλιακός χώρος μια και έχει ανοιχτωσιά ανάμεσα στους Λευκούς Πύργους του.

Στην απέναντι πλευρά από το Ρουμελί Χισάρ, από την πλευρά της Ασίας δηλαδή, υπάρχει και το Αναντολού Χισάρ αλλά αυτό δε μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως τώρα μια και δεν έχει την ίδια αρχιτεκτονική.

Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει, είναι αν υπάρχουν ανάλογοι Λευκοί Πύργοι σπαρμένοι στην υπόλοιπη Τουρκία. Αν βρείτε, ενημερώστε με ε!

Μικρές στιγμές


Δικές μου. Μια για μένα, μια για σένα.
σαν ψεύτικες δε μοιάζουν;

Δημοσιεύτηκε από τη magica στις 4.10.2008

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha